Η εσωστρέφεια στην αριστερά - αιτίες, συνέπειες και μια πρόταση

ΒΑΡΕΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Το 2010 και στο τελευταίο συνέδριο του τότε Συνασπισμού που θα αποφάσιζε την αυτοδιάλυσή του μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ, η ανανεωτική πτέρυγα του κόμματος αποχώρησε συντεταγμένα διαφωνώντας κάθετα με μια τέτοια προοπτική. Ακολούθως ιδρύθηκε η ΔΗΜΑΡ (Δημοκρατική Αριστερά) που ενσωμάτωσε την πλειοψηφία της πρώην ανανεωτικής τάσης και υποσχέθηκε να πραγματώσει ένα καθαρά ανανεωτικό αριστερό κόμμα. Η πορεία της διέψευσε τις υποσχέσεις της και τα απομεινάρια της ενσωματώθηκαν πολύ αργότερα ξανά στον ΣΥΡΙΖΑ...

Γιατί τα θυμίζουμε αυτά; Τα θυμίζουμε γιατί υπάρχει ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο στην αριστερά όπου οι διαφωνίες αργά ή γρήγορα γίνονται ...νέα κόμματα. 

Που μετά από καιρό και άπειρες εμφύλιες διαμάχες και αντιπαραθέσεις που θα ονομάσουμε "εσωστρέφεια στην αριστερά" κι αφού πληγωθούν μεταξύ τους πρώην σύντροφοι, αφού απασχολήσουν με άφθονη ύλη τα παραπολιτικά δημοσιεύματα κι αφού συνειδητοποιήσουν ότι έτσι ευνοείται μόνο η παραμονή της δεξιάς στην κυβέρνηση και η απώλεια όλων των δημοκρατικών και οικονομικών κεκτημένων των πολιτών, έ, τα ξαναβρίσκουν και ζουν μια νέα περίοδο διαλόγου, ενότητας και κοινής δράσης. 

Ακόμη και κοινού κόμματος αν βρεθεί κι ένα ταλαντούχο πρόσωπο (πχ σαν τον Αλέξη Τσίπρα) που θα υπερβαίνει με τις δυνατότητές του τις μικροπολιτικές γκρίνιες μεταξύ τους.

Το μοτίβο φαίνεται να είναι απομεινάρι της παλιάς διελκυστίνδας ανανεωτικών και ορθόδοξων στο αριστερό κίνημα που και αυτό είναι απομεινάρι της παλιάς σύγκρουσης σταλινικών και τροτσκιστών που και αυτό είναι απομεινάρι της αρχαίας αντιπαράθεσης μαρξιστών και αναρχικών στην σοσιαλιστική διεθνή...

Σημασία έχει ότι δουλεύει ακόμη!

Το 1989 ενώθηκαν ΚΚΕ και ΚΚΕ εσ (με το όνομα διευκόλυνση ΕΑΡ) στον Συνασπισμό της Αριστεράς και της Προόδου για να αποχωρήσει σε λίγο το ΚΚΕ διασπώμενο με μια οριακή πλειοψηφία των ορθοδόξων που κράτησαν τον τίτλο. Το μοτίβο λειτούργησε ξανά και από τότε η απόσταση μεταξύ ανανεωτικών και ορθόδοξων διευρύνεται συνεχώς.

Μετά έφυγαν από τον ΣΥΡΙΖΑ, 

η ΔΗΜΑΡ του Κουβέλη, 

η ΛΑΕ του Λαφαζάνη, 

το ΜέΡΑ25 του Βαρουφάκη, 

η Πλεύση Ελευθερίας της Κωνσταντοπούλου. 

Κι εκεί που φαινόταν ότι εκτονώθηκαν οι διαφωνίες με το μοτίβο ίδρυσης νέων κομμάτων, ήρθε ο Κασσελάκης που αξιοποιώντας την ρωγμή της "εκλογής από την βάση" σε ένα ΣΥΡΙΖΑ χωρίς Τσίπρα, προκάλεσε δυο νέες διασπάσεις και αποχωρήσεις με την εκλογή του. 

Την Νέα Αριστερά των Αχτσιόγλου, Χαρίτση και 

το δικό του κόμμα μετά την αποκαθήλωσή του, το Κίνημα Δημοκρατίας...

Στο μεταξύ ο Μητσοτάκης χωρίς καμιά σοβαρή αντιπολίτευση ξεθεμελιώνει τη χώρα με καταστροφή του κράτους πρόνοιας, ιδιωτικοποιήσεις και ξεπούλημα των εθνικών πόρων σε μεγαλοεταιρείες που προσλαμβάνουν μέλη της οικογένειάς του.

Η αριστερά σε δέκα κομμάτια που αθροιστικά έχουν το ένα τρίτο των εκλογικών ποσοστών του κυβερνώντος ΣΥΡΙΖΑ δημοσκοπικά, χαίρει άκρας εσωστρέφειας με την κάθε άποψη βολεμένη στο δικό της σπίτι όπου ασχολείται με την ...διαίρεση του ατόμου. 

Γκρίνιες στην Νέα Αριστερά για στημένη εκλογή οργάνων με τα γνωστά χαρτάκια (που κατέστρεψαν και την ΔΗΜΑΡ), αμφιβολίες στον ΣΥΡΙΖΑ για το πόσο θα κάτσει ήσυχος ο Πολάκης και ο Παππάς, πειράματα συγκατοίκησης του ΜέΡΑ25 με τα απομεινάρια της ΛΑΕ, καταγγελίες στην Πλεύση για προσωπικό κόμμα της Κωνσταντοπούλου.

Είναι η εσωστρέφεια μοίρα της αριστεράς; 

Είναι η αριστερά στον κόσμο της όπου τα εσωτερικά της είναι πιο σημαντικά από τα προβλήματα του κόσμου; Ενώ οι θέσεις της είναι πραγματικές λύσεις για μια καλύτερη κοινωνία; 

Φταίει ο τρόπος της κομματικής της συγκρότησης; 

Τις πταίει;

Ναι, το μοτίβο της εσωστρέφειας, των διχασμών και της ανάγκης να έχει η κάθε άποψη το δικό της κόμμα, σπίτι, μαγαζάκι δείχνει παντοδύναμο. 

Και δεν υπάρχει άμεση θεραπεία. 

Το γιατί είναι άλλη μεγάλη συζήτηση. 

Το πρόβλημα είναι τι κάνουμε ώστε η γενετική εσωστρέφεια της κομματικής αριστεράς να μην έχει τραγικές συνέπειες στην κοινωνική αριστερά που δεν βρίσκει την πολιτική δύναμη που της αντιστοιχεί και στήριξη στα κινήματά της!

ΑΠΟΔΟΧΗ

Η πρότασή μας είναι να αποδεχθούμε την πραγματικότητα. Την φύση της κομματικής αριστεράς που είναι ο διχασμός, η διάσπαση και οι εσωτερικές αντιπαραθέσεις στην κορυφή. Οι προσπάθειες να ανανεωθεί ολοκληρώθηκαν και απέτυχαν παταγωδώς. Το εξουσιαστικό τριτοδιεθνιστικό λενινιστικό πρότυπο της πολεμικής πειθαρχίας και της καταπίεσης της μειοψηφίας από την πλειοψηφία έχει επικρατήσει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο σε όλα τα κομμάτια της αριστεράς. Ας αφήσουμε λοιπόν τα πράγματα στην μοίρα τους. Ας έχει ο καθένας το μαγαζάκι του να παίζει. Και λέμε ο καθένας γιατί αυτό εκτός των άλλων είναι και απότοκο της αντρικής κυριαρχίας στα κόμματα.

Εμείς τι κάνουμε!

"Εμείς" είμαστε ο κόσμος της εργασίας, της αριστεράς, της οικολογίας, της ειρήνης. Που βλέπει τόσες υποσχόμενες δυνάμεις και στελέχη να αναλώνονται μέσα στους τέσσερεις τοίχους των γραφείων τους πολεμώντας ο ένας τον άλλο ενώ η κοινωνία σφαδάζει από τον χειρότερο νεοφιλελευθερισμό των τελευταίων δεκαετιών.

ΠΡΟΤΑΣΗ

Κρατήστε τα κόμματά σας. Ναι κρατήστε τα. 

Κλείνουμε τα αυτιά στο καθημερινό κουτσομπολιό των media για επιστροφές βουλευτών, μεταγραφές στελεχών, νέες εντάσεις και διαφορές στις κομματικές γραφειοκρατίες. Δικά σας θέματα.

Εμάς μας ενδιαφέρει η ενότητα στην δράση. Αυτό που έκανε το ΕΑΜ μεγάλο, την ΕΔΑ αξ. αντιπολίτευση το 1958, τον Τσίπρα ΠΘ με τον ΣΥΡΙΖΑ. 

Αυτό που κάνουν τα ενωτικά σχήματα διαλόγου και κοινής δράσης της αριστεράς. Εκεί μια ταλαντούχα ηγεσία μπορεί να αποδώσει και να μεγαλουργήσει όπως έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ το 2015. Όλα τα άλλα είναι περιττά. 

ΥΣΤΕΡΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ

Η εσωστρέφεια είναι η φύση όλων των ιδεολογιών που οργανώνονται κομματικά σε αναγκαστικά απολιθωμένες μορφές. Εάν ρεύμα ιδεών δεν μπορεί αν έχει μόνιμη μορφή. Ότι δεν κινείται πεθαίνει και συχνά τα κόμματα καταλήγουν φέρετρα των αρχικών ιδεών που τα δημιούργησαν. Ο διάλογος πεθαίνει, η πειθαρχική εξουσία της ηγεσίας στη βάση μεγαλώνει, οι φράξιες ανθούν. Ειδικά στα μεγάλα κόμματα. Κι ο κόσμος χάνει την ενέργεια και τη ζωή του σε απέραντες συνεδριάσεις μονταρίσματος της εσωτερικής ζωής του κόμματος - που δεν βρίσκεται μακριά από τις σέκτες θρησκευτικές και μη. 

Δείτε τα κινήματα. Συνεδριάζουν για συγκεκριμένο σκοπό, τον επικοινωνούν και δρουν. 

Συχνά δεν ξέρουμε καν τα ονόματα των πρωταγωνιστών. Η φιλοδοξία τους είναι να λύσουν το πρόβλημα, όχι να φτιάξουν ένα μόνιμο κέλυφος που θα μακροημερεύσει ξεχνώντας ακόμη και τον λόγο που ιδρύθηκε. Όλα άλλωστε στον κόσμο είναι παροδικά. Και τα κόμματα που κατεβαίνουν στις εκλογές. Ανάλογα με τις ανάγκες ζουν και πεθαίνουν και αφήνουν πίσω τους κάτι ή και τίποτα. 

Κάτι αφήνουν τα ενωτικά σχήματα. 

Τίποτα τα απολιθώματα των ιδεολογιών. 

Δείτε που βρισκόμαστε: η δεξιά του Μητσοτάκη έχει ξεθεμελιώσει κάθε μας δικαίωμα, έχει ρίξει τους μισθούς σε προπολεμικά επίπεδα, έχει συρρικνώσει τις συντάξεις, την δημόσια υγεία και το περιβάλλον. Ότι κέρδισε η αριστερά το 15-19 έχει ήδη χαθεί κι ακόμη παραπέρα.

Συνεργαστείτε λοιπόν σε ένα μέτωπο όλοι ακριβώς στα σημεία που συμφωνείτε - και ω ειρωνεία είναι και τα περισσότερα! 

Τίποτα δεν εξαρτάται από τον αν κάποιοι βουλευτές θα πάνε πίσω ή εμπρός, αν θα συγχωνευθούν ακόμη κάποια κόμματα. Να είστε σίγουροι ότι πάλι θα βρουν τρόπο να διασπαστούν.

Δεν μας αφορούν αυτά. Ζητείστε και επιβάλλετε στα κόμματά σας την συνεργασία, την κοινή δράση, την κοινή ακόμη εκλογική παρέμβαση. Κι ας διατηρήσουν οι ηγεσίες σας τις πολύτιμες καρέκλες τους στο διηνεκές.

Ενότητα στη δράση τώρα. Αυτό μόνο χρειαζόμαστε κι αυτό μόνο θα ενεργοποιήσει όσ@ μπορούν να πρωταγωνιστήσουν σε κάτι τέτοιο. Πάντα υπάρχουν τέτοι@ αλλά όχι κατ ανάγκη στις σημερινές κομματικές ηγεσίες.

Γιώργος Αθανασίου Μπάτσαρης

Κακά τα ψέματα, οι φράξιες στην αριστερά δείχνουν έλλειμμα δημοκρατίας...

Στην ελληνική αριστερά που κυβέρνησε για 4,5 χρόνια, για πολλά χρόνια κυριάρχησαν οι φράξιες που άλλοτε τις έλεγαν τάσεις και άλλοτε συνιστώσες. Νόμιμες καταστατικά, ποτέ δεν υλοποίησαν την περιγραφή τους ως ρεύματα ιδεών. Η ίδια η μονιμότητά τους και οι σταθερές συνάψεις τους με δίκτυα προσώπων, καταργούσαν στην πράξη την έννοια του ρεύματος - ενός προσωρινού δικτύου συνεργασίας ομονοούντων ιδεολογικά ανθρώπων απλά για την ενίσχυση του πόλου τους στον διάλογο. Η λέξη μηχανισμοί ήταν πάντα πιο κοντά στην πραγματικότητα.

Τι γεννά όμως την ανάγκη των φραξιών; Είναι σύμφυτη με την αριστερή προσέγγιση των πραγμάτων ως μάχης ιδεολογιών όπως λένε οι δεξιοί; Όχι βέβαια. Φράξιες υπάρχουν σε όλα τα κόμματα οποιασδήποτε ιδεολογικής απόχρωσης ακόμη και σε συνδικάτα, συλλόγους ή και ποδοσφαιρικούς οπαδούς. Υπάρχουν παντού όπου η λειτουργία είναι μη δημοκρατική, ιεραρχική, αρχηγική. Όπου ένα απαράτ ανθρώπων ελέγχει αντιδημοκρατικά το κόμμα, κατευθύνει τις εκλογές του αραιά και που και διατηρεί την μόνιμη εξουσία του. Δείτε πχ την αιώνια ηγεσία της ΓΣΕΕ...

Στην αριστερά, αυτό που επιτρέπει ή και επιβάλλει τις φράξιες είναι το έλλειμμα δημοκρατίας, ειδικά το ασφυκτικό τριτοδιεθνιστικό πρότυπο λειτουργίας που δεν έχει εξαφανιστεί ακόμη ολοκληρωτικά. Αντίθετα ανασύρεται συχνά από το συρτάρι όταν τα πράγματα δυσκολεύουν για την ενίοτε ηγετική ομάδα.

Αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ, ιδρύθηκε και λειτούργησε αρχικά τουλάχιστον ενάντια σε αυτό το πρότυπο: ως συμμαχία πολλών πολιτικών κινήσεων της αριστεράς. Μετά την ανάδειξη του κόμματος ως πλειοψηφικού σχηματισμού στις εκλογές και την ανάγκη έκτακτης συγκεντρωτικής και πειθαρχημένης ανταπόκρισης στην δύσκολη περίοδο αγώνα κατά των μνημονίων είναι που η δημοκρατία που συνείχε το σχήμα, άρχισε να υποχωρεί. Έκτακτες συνθήκες έκτακτα μέτρα. Πολεμικά μέτρα.

Στην ιστορία της αριστεράς μόνο οι αναρχικοί διατήρησαν την δημοκρατία σε πολεμικές συνθήκες πχ Ισπανία. Όλα τα υπόλοιπα ρεύματα κατέφευγαν στον έκτακτο συγκεντρωτισμό που όμως δημιουργούσε δομές που δύσκολα επέτρεπαν στην συνέχεια επιστροφή στην δημοκρατία. Έτσι και στον ΣΥΡΙΖΑ: οι ανάγκες αντιμετώπισης της τρόικας αφαίμαξαν το κόμμα από στελέχη για να στελεχωθεί το κράτος. Το κόμμα ΣΥΡΙΖΑ μπήκε σε δευτερεύουσα μοίρα τα 4,5 χρόνια και ακολουθούσε τις κυβερνητικές ανάγκες αντί να ελέγχει δημοκρατικά την κυβέρνηση. Μετά δε τον μνημονιακό συμβιβασμό και την αποχώρηση της συνιστώσας του αριστερού ρεύματος, βιαστικές επιλογές και πολλοί άπειροι άνθρωποι στελέχωσαν τα ψηφοδέλτια στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015 με αποτέλεσμα ένας άλλος ΣΥΡΙΖΑ να σχηματίζεται εν αγνοία των κεντρικών μαχών της αριστερής κυβέρνησης.

Βγαίνοντας από την διακυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ένα άλλο κόμμα. Επέστρεψαν βέβαια τα στελέχη της κυβέρνησης στο κόμμα αλλά τίποτα δεν ήταν το ίδιο. Καταστατικό και δημοκρατία είχαν ατονήσει, η αυτοκριτική που εκρεμμούσε διαμόρφωνε νέες τάσεις, συμμαχίες και φράξιες και ο λόγος του πρώην πρωθυπουργού έμοιαζε καθοριστικός για το μέλλον και το μόνο στοιχείο ενότητας μέσα στην σύγχυση της ήττας. Κι εκεί, είτε σκόπιμα είτε αναγκαστικά το ήδη αποδιοργανωμένο κόμμα κατέφυγε σε μια απολιτική διεύρυνση, διευρύνοντας τον αρχηγισμό και τα χαρακτηριστικά διαμεσολαβούμενου από την ηγετική ομάδα κόμματος. Και διέλυσε τελείως οποιαδήποτε προοπτική αποκατάστασης της συλλογικής δημοκρατικής λειτουργίας ή έστω της "ομοσπονδιακής" της περιόδου των συνιστωσών.

Όλα αυτά κορυφώθηκαν με την επανάληψη της εκλογής από την "βάση" ενός αστέρα των δεξιών media, περαστικού από την αριστερά και με κρυμμένα προσόντα στο βιογραφικό του. Ένεκα της εκλογής του το μισό στελεχιακό δυναμικό της αριστερής κυβέρνησης αποχώρησε ομαδικά και μετά ένα χρόνο το υπόλοιπο απέβαλλε τον πολιτικό φελλό από το κόμμα.
Αλλά και χάθηκαν 18 βουλευτές και τυπικά η αξιωματική αντιπολίτευση. Όλα αυτά από έλλειψη δημοκρατικής λειτουργίας και μεταδημοκρατικές πρακτικές σαν την εκλογή από τη βάση.

Είναι μοιραίο η αριστερά να δημιουργεί φράξιες, εσωτερικούς εμφυλίους και διασπάσεις; Ποια είναι η αιτία της υπερπαραγωγής κομμάτων από την κάποτε κυβερνώσα αριστερά; Πλεύση, ΜέΡΑ25, Νέα Αριστερά, Κίνημα Δημοκρατίας... Γιατί δεν μπορεί να ενσωματώσει την πολιτική διαφωνία στα πλαίσια ενός ενιαίου κόμματος;

Τι παράγει τελικά τις φράξιες;

Γνώμη μας είναι ότι όταν δεν εφαρμόζεται η καταστατική λειτουργία και καταπιέζεται η άλλη άποψη από εκείνη της ηγετικής ομάδας, μοιραία θα σχηματιστούν και οι φράξιες. Από ένστικτο αυτοσυντήρησης, από λόγους κομματικής επιβίωσης και γιατί όχι ανατροπής της ηγετικής ομάδας από άλλη όταν δεν υπάρχει ελπίδα να ανατραπεί η πολιτική άποψη με συντεταγμένο διάλογο. Λογικό είναι. Συνήθως οι παραβιάσεις εμφανίζονται από την ηγετική ομάδα με επίκληση έκτακτων αναγκών, έκτακτων συνθηκών ή ανάγκης άμεσης απόκρισης χωρίς την βάσανο των συνεδριάσεων. Αλλά αυτή είναι λογική λενινιστική αν όχι σταλινική: υπάρχει πάντα τρόπος να λειτουργήσει η δημοκρατία, η συναίνεση, η συλλογικότητα. Ζωντανοί τρόποι και ψηφιακοί τρόποι. Είναι ανεπίτρεπτο να δίνονται μάχες μηχανισμών και όχι ιδεών στο εσωτερικό της αριστεράς.

Τελειώνουμε εδώ αυτό το σημείωμα με το προσωρινό συμπέρασμα ότι όπου υπάρχει έλλειμμα δημοκρατίας και συλλογικότητας οι φράξιες και οι ουρανοκατέβατοι αρχηγοί βλέπουν φως και μπαίνουν.

Πρώτα μέτρα για την κατάργηση των φράξεων και των μηχανισμών είναι η κατάργηση της εκλογής ηγεσίας από την βάση και ο σεβασμός των δικαιωμάτων της οργανωμένης βάσης δλδ των εγκρίσεων και αποφάσεων από τις συνελεύσεις των οργανώσεων μελών και των συνεδριάσεων των αντιπροσωπευτικών οργάνων. Και η υιοθέτηση της ανακλητότητας των εκπροσώπων παντός είδους εφόσον παραβιάζουν την συλλογικότητα με δικές τους ενέργειες που παρουσιάζουν ως συλλογικές.

Τόσο απλά και δύσκολα ταυτοχρόνως. Γιατί οι αριστερές αξίες πρέπει πρώτα να εφαρμόζονται στην εσωτερική ζωή της αριστεράς.

Γιώργος Αθανασίου Μπάτσαρης

Από πότε έγινε παράδοση της αριστεράς, η μη-παράδοση της βουλευτικής έδρας;

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει απωλέσει καμιά εικοσαριά έδρες από κατά καιρούς αποχωρήσαντες από το κόμμα. 11 από την ομάδα που έφτιαξε την Νέα Αριστερά κι άλλους τόσους πάει να χάσει τώρα από την ομάδα Κασσελάκη.

Γιατί όμως κανείς αριστερός δεν επιστρέφει την έδρα στο κόμμα με το οποίο βγήκε; Ειδικά στην αριστερά, αυτή η ηθική υποχρέωση θα έπρεπε να ήταν κανόνας αλλά αντίθετα, βλέπουμε τον σκοπό να αγιάζει τα μέσα. Όπως γίνεται στην δεξιά...

Πέρυσι το καλοκαίρι όλοι και όλες συμμετείχαν κανονικά στις εκλογές για νέο/α πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ. Έδειχναν να αναγνωρίζουν και να σέβονται το καταστατικό του κόμματος. Εκείνοι που έχασαν (ομάδα Αχτσιόγλου) πήραν όμως τις έδρες τους και έφυγαν. Κι εκείνοι που κέρδισαν τους ζητούσαν να τις επιστρέψουν.

Πριν λίγες μέρες έγινε το αντίθετο. Οι κασσελακικοί που ζητούσαν πίσω στο κόμμα τις έδρες πέρυσι, τώρα τις παίρνουν και φεύγουν στερώντας από το πρώην κόμμα τους ακόμη και τα προνόμια της αξιωματικής αντιπολίτευσης που νόμιμα του έδωσαν οι πολίτες και ο εκλογικός νόμος.

Γενικευμένη κυνικότητα;

Αριστερή αναξιοπρέπεια;

Πρακτικές αποστασίας δανεισμένες από την οικογένεια Μητσοτάκη;

Όλα αυτά έχουν πλήξει ανεπανόρθωτα το ηθικό πλεονέκτημα της αριστεράς στη χώρα μας - γι αυτό και οι πολίτες της γυρίζουν την πλάτη: 2,5% η Νέα Αριστερά, 2,5% το ΜέΡΑ-ΛΑΕ, 1% το ΚΟΣΜΟΣ, 3,4% Η Πλεύση... όλα αυτά τα κόμματα έχουν υποπέσει κάποια στιγμή στο προπατορικό αμάρτημα της αποχώρησης με ΜΗ παράδοση της έδρας.

*Μόνο ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης είχε την αξιοπρέπεια αποχωρώντας παλιότερα να παραδώσει την έδρα του στον ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά ένας Γαβριήλ δεν φέρνει την άνοιξη...

Μικρό συμπέρασμα: ότι και να λέτε στο πόπολο, όσο νοικοκυρεμένο και να δείχνει το νέο μαγαζάκι σας, όταν οι πράξεις σας επιβεβαιώνουν τις πιο ανήθικες πρακτικές της δεξιάς, δεν πρόκειται να αποκτήσετε ποτέ αξιοπιστία. Αν δεν τιμάτε τους ίδιους τους δικούς σας νόμους (που είναι το καταστατικό που ψηφίσατε όλ@ μαζί) κανείς δεν θα σας πιστέψει ότι θα τιμήσετε και τις άλλες υποσχέσεις σας.

Πρόταση; Παραδώστε τις έδρες σας στον ΣΥΡΙΖΑ όσ@ τις κατακρατείτε ενώ έχετε αποχωρήσει. Υπάρχουν επιλαχόντες και αναπληρωματικοί να σας αντικαταστήσουν εξίσου τιμημένοι με την ψήφο των πολιτών στο κόμμα επιλογής τους. Έστω τώρα ανακτήστε την αριστερή σας αξιοπρέπεια. Μετά θα ακούσουμε το νέο πολιτικό σας αφήγημα - όχι πριν.

Γιώργος Αθανασίου Μπάτσαρης