Στο κείμενο που ακολουθεί δεν θα κριθεί φυσικά η σχετική εργασία της Ρόζα Λούξεμπουργκ στην τοτινή συγκυρία. Θα κριθεί η πραγματική διάσταση αυτού του λεκτικού κόμπου που λαθροβιεί ακόμη στους αριστερούς κύκλους, διαταρράσσοντας τον λιγοστό ρεαλισμό που τους έχει απομείνει.
Γιατί καλά αυτό το ερώτημα να βασάνιζε τους αγωνιστές σε προεπαναστατικές εποχές ή τον καιρό της μεγάλης ρήξης στην σοσιαλδημοκρατία μεταξύ δυο ριζικών επιλογών εκείνων της διαχείρισης του καπιταλισμού και εκείνη της ανατροπής του. Αλλά σήμερα;
Σήμερα που υπάρχουν δεξιά κόμματα που ονομάζονται σοσιαλιστικά και εθνικιστικά που ονομάζονται αριστερά; Σήμερα που τα κομμουνιστικά κόμματα έχουν αφαιρέσει την επανάσταση από τα προγράμματά τους και ζητούν την πλειοφηφία στις εκλογές; Σήμερα που τα φασιστικά κόμματα δηλώνουν αντισυστημικά και η ριζοσπαστική αριστερά ψάχνει τις διαφορές της από την αριστερή σοσιαλδημοκρατία;
Η αριστερά παρόλες τις πολιτικές και γεωπολιτικές/κλιματικές εξελίξεις έχει παραμείνει παραδοσιακή. Και αφόρητα δογματική. Ακόμη ερμηνεύει τις γραφές του Μαρξ και των νεώτερων στοχαστών της χωρίς να παράγει κάτι νέο. ΑΣτο μεταξύ απέτυχε να ανανεωθεί πραγματικά, απέτυχε να γίνει οικολογική, κλιματική, αμεσοδημοκρατική. Έγινε φυσικά μεταρρυθμιστική όταν ανέλαβε κυβερνητικές ή δημοτικές ευθύνες αλλά πάντα ενοχικά, αρνούμενη την ιδιοκτησία των μεταρρυθμίσεών της λες και η βελτίωση της ζωής των ανθρώπων δεν είναι ριζικός της και ταυτοτικός στόχος. Γιατί φαίνεται ότι στο φαντασιακό της ακόμη "προδίδει" τον λαό όταν δεν οργανώνει την επανάσταση και ασχολείται με την καθημερινότητα...
Αυτό είναι και το θέμα του κειμένου αυτού: να αποδείξει ότι σήμερα δεν υπάρχει δίλημμα τέτοιου τύπου ούτε υπήρξε ποτέ, τουλάχιστον από την εμφάνιση του νεοφιλελευθερισμού και μετά.
Γιατί όσο ο καπιταλισμός γίνεται ολοκληρωτικός, η παραμικρή αντίσταση γίνεται επαναστατική.
Κάθε μικρή μεταρρύθμιση απαιτεί όλη μας την ενέργεια για να πραγματοποιηθεί αλλά και για να κρατηθεί στη ζωή.
Ο εκφασισμός της κοινωνίας, η ασφυκτική παρακολούθηση της παραμικρής δραστηριότητάς μας και η χειραγώγιση και εμπορευματοποίηση κάθε πλευράς του ανθρώπινου πολιτισμού από την δικτατορία της εικόνας και του εμπορεύματος, της τυφλής παραγωγής-κατανάλωσης δεν αφήνουν περιθώρια για άλλον επαναστατικό ναρκισσισμό.
Ό,τι μπορεί να αλλάξει ακόμη διαφορετικά από τον ολοκληρωτικό προγραμματισμό και τα στερεότυπά του που θεωρούνται κανονικότητα, συνιστά μια μικρή επανάσταση.
Κάθε κοινωνική μεταρρύθμιση συμπυκνώνει συλλογικές επιθυμίες, υλοποιεί βελτιώσεις και δίνε ανάσες ζωής. Κι αποτελεί μια μικρή ή και μεγαλύτερη επανάσταση.
Επί της ουσίας.
Γιατί οι λέξεις πλέον χειραγωγούνται από την διαφήμιση και την εξουσία: το παλιό βαφτίζεται νέο και επαναστατικό για να ξαναπουληθεί στην αγορά και στα μυαλά των ανθρώπων. Μεταρρυθμίσεις ονομάζονται τα καταστροφικά μνημόνια, οι αντεργατικοί νόμοι, η αφαίρεση δικαιωμάτων και εισοδημάτων. Οι "μεταρρυθμίσεις" είναι συνήθως αντιμεταρρυθμίσεις, η "πράσινη" ανάπτυξη είναι συνήθως μαύρη, οι εξορύξεις πλέον γίνονται για την σωτηρία του πλανήτη...
Όταν οι λέξεις δεν έχουν νόημα είναι αυτοκτονικό για την αριστερά να κομματιάζεται από διλήμματα που δεν ...υπάρχουν.
Μεταξύ λαϊκού μετώπου και ριζοσπαστικης αριστεράς.
Μεταξύ κυβερνητισμού και αγωνιστικής αντιπολίτευσης.
Μεταξύ μεταρρυθμίσεων και ανατροπής.
Λέξεις χωρίς περιεχόμενο διχάζουν τους αγωνιστές και διαλύουν την συλλογική δράση σε καιρούς χαλεπούς και απαιτητικούς για ενωμένη λαϊκή ισχύ στην διεκδίκηση.
Πρώτη ανάγκη είναι η προοδευτική ενότητα απέναντι στην ενωμένη δεξιά-ακροδεξιά. Πρώτη ανάγκη είναι η εκλογική αποτύπωση της προοδευτικής πλειοψηφίας. Πρώτη ανάγκη είναι η αλλαγή. Όχι τα διχαστικά διλήμματα σαν αυτό που κατέστρεψαν το συνέδριο της Νέας Αριστεράς...
Και είναι ασθένεια μπροστά στην ολοκληρωτική φάση του καπιταλισμού, η πολιτική αριστερά να παραδίδει τα όπλα βυθιζόμενη στην εσωστρέφεια, σε φανταστικές εσωτερικές πολιτικές διαφορές και προσωπικές παρεξηγήσεις. Θυμίζει πλέον τον μεθυσμένο στην ελληνική ταινία που απειλεί τον γείτονά του "δεν θυμάμαι τι μου είπες αλλά θα το πληρώσεις". Η πολιτική αριστερά έχει εγκαταλείψει την κοινωνική αριστερά και κατατρύχεται από εγωιστικές εμμονές ναρκισσιστικής αυτοϊκανοποίησης.
Δεν είναι δυνατόν στο αποκορύφωμα του νεοδημοκρατικού πλιάτσικου στα σπίτια των ανθρώπων, στο εισόδημα των εργαζομένων, στην δικαιοσύνη, την υγεία, την παιδεία, τη φύση, την γεωργία, την αυτάρκεια και την μικρή παραγωγή, η πολιτική αριστερά να βρίσκεται κομμάτια και αλληλοδιαβαλόμενη. Να μην βλέπει μπροστά της να μην ξεχωρίζει το μείζον και το δευτερεύον.
Και μάλιστα την ώρα που η αριστερή διακυβέρνηση 15-19 βγαίνει καθημερινά όλο και πιο δικαιωμένη από τις εξελίξεις γιατί αποδεικνύεται ότι και έκανε ότι μπορούσε και πέτυχε πολλά σε δυσμενέστατες συνθήκες.
Θα είναι ιστορική πρωτοτυπία η ελληνική πολιτική αριστερά να παραδώσει με την ανικανότητά της, τρίτη θητεία στην ακροδεξιά στέλνοντας τον κόσμο στην αποχή ή στις ακροδεξιάς ρητορικής εφεδρείες του συστήματος. Θα είναι μεγάλο ατόπημα να μείνει κλεισμένη στα γραφεία της ενώ έξω όσοι ενεργοί πολίτες αφυπνίζονται, αυτοοργανώνονται για να μπορέσουν να κλείσουν νικηφόρα την καταστροφική ακροδεξιά παρένθεση.
*τελικά, μεταρρύθμιση ή επανάσταση Ευκλείδη;
Γιώργος Αθανασίου Μπάτσαρης
** εικόνα ανάρτησης: έργο του εκλιπώντος Στέλιου Φαϊτάκη
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου