Τα σημάδια πολλά. Δεκαετίες τώρα. Ο συλλογικός διανοούμενος που υποτίθεται ότι είναι το κάθε αριστερό κόμμα, σιωπά καιρό τώρα απέναντι σε ριζικές αλλαγές που έχουν επισυμβεί στον κόσμο μας.
Στην κλιματική αλλαγή. Στην αρχή έβαζαν και λίγη οικολογία στα προγράμματά τους. Μετά περισσότερη. Μετά ήθελαν και οικολόγους στα ψηφοδέλτια και συμμαχικά σχήματα μαζί τους. Μέχρι εκεί όμως. Ακόμη και σήμερα η κλιματική αλλαγή δεν έχει βρεί ουσιαστική θέση στα αριστερά προγράμματα.
Στην ψηφιακή μετάβαση και την ενημέρωση-πληροφόρηση μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα. Σε εποχή απόλυτου ελέγχου της ενημέρωσης από τα δεξιά-ακροδεξιά καθεστώτα, η αριστερά αφήνει τα λιγοστά ΜΜΕ της να συρρικνώνονται και να σβήνουν. Αντί να αντικαταστήσει με αυτά την άμεση λειτουργία της συμμετοχικής δημοκρατίας που η αναχρονιστική κομματική της λειτουργία εμποδίζει.
Στην οργανωτική της συγκρότηση. Επιμένει σε γραφειοκρατικούς μηχανισμούς, κλειστοφοβικές τοπικές οργανώσεις και παραταξιακή λογική/καταγραφή στα συνδικάτα την ώρα που οι νέοι άνθρωποι επικοινωνούν και ργανώνονται μόνο μέσω ανοιχτών κοινωνικών δικτύων.
Στην σχέση της με τα κινήματα. Αφού ζήτησε το 2019 να της αναθέσουν τα αιτήματά τους και να μην της κάνουν κριτική μέσα στις δυσκολίες των μνημονίων, έχασε δυνάμεις και αυτή και τα κινήματα που έχασαν την αυτονομία τους. Σήμερα απέχει από τα περισσότερα γιατί δεν έχει τρόπους να συνεργαστεί μαζί τους χωρίς να καταπατήσει την αυτονομία τους ή με σεβασμό στις όποιες διαφωνίες μαζί τους.
Στην οικονομία. Η ανάπτυξη στον ολοκληρωτικό καπιταλισμό δεν μπορεί να είναι δίκαιη, αναδιανεμητική, ανακουφιστική για τους πολλούς. Το σύστημα σήμερα τα θέλει όλα και μόνο ιδιωτικά. Δεν μπορεί άλλο η αριστερά να υιοθετεί φρασεολογίες του 60 για δίκαιη μοιρασιά της οικονομικής προόδου ενός τόπου. Δεν υπάρχει αυτό πια. Υπάρχει η πλήρης και ασφυκτική επέκταση των ιδιωτών επενδυτών σε κάθε σφαίρα της ανθρώπινης δραστηριότητας, ακόμα και της πιο προσωπικής και η αφαίμαξη πόρων, εργατικής δύναμης, παραγωγικότητας, ευφυίας, δημιουργικότητας και η απόλυτη εμπορευματοποίηση των πάντων. Είναι εκπληκτικό πως ο συλλογικός διανοούμενος αλλά και σημαίνοντες ατομικοί εργάτες του πνεύματος δεν το αντιλαμβάνονται αυτό. Και μαζί δεν κατανοούν ότι σήμερα η παραμικρή θεσμική αριστερή μεταρρύθμιση λαμβάνει επαναστατικό χαρακτήρα αφού τα όρια του συστήματος πλέον πλησιάζουν το δικαίωμα στην ανάσα μας. Στο να έχουμε ένα κατάλυμα, μια στέγη πάνω από το κεφάλι μας, λίγο προσωπικό χρόνο, λίγη ανέγγιχτη φύση να ανασάνουμε, λίγη ελεύθερη ζωή να ζήσουμε.
Στην κοινωνική αλλαγή. Καμιά διεργασία σε ικανοποιητικό επίπεδο για μια άλλη οργάνωση της κοινωνίας και μια άλλη οικονομία, συμμετοχική, κοινοτιστική, απομεγενθυτική, βιώσιμη. Στην σημερινή αριστερά δεν τολμούν να βγουν από τα αναλυτικά σχήματα του παρελθόντος. Δεν τολμούν να υιοθετήσουν νέες θεωρίες και κονωνικά πειράματα που βάζουν στην άκρη χρεοκοπημένες έννοιες όπως το ΑΕΠ ή την "ανάπτυξη" και να αντιμετωπίσουν προκλήσεις όπως την αυτάρκεια σε τρόφιμα και νερό, την μη εξάντληση των πόρων, την οργάνωση σε ζωντανές κοινότητες, την επανακατοίκηση της περιφέρειας με λειτουργική αποκέντρωση, την τοπική άμεση δημοκρατία και κοινωνική συνεταιριστική παραγωγή ενέργειας, την στήριξη των μικρών παραγωγών και τεχνικών επιχειρήσεων που συντρίβονται από τα μονοπώλια.
Ο κόσμος έχει αλλάξει ανεπιστρεπτί - και η πολιτική αριστερά οφείλει να κάνει το big bang και να αλλάξει τα πάντα όχι σε επίπεδο συνθημάτων αλλά σε επίπεδο αναλύσεων, μιας νέας συλλογικότητας και επίμονης δράσης. Ένα πρώτο βήμα θα ήταν η παραδοχή ότι οι γηρασμένοι κομματικοί μηχανισμοί της θα πρέπει να πάρουν και αυτοί την θέση τους στα ιστορικά μουσεία και να μην αποστραγγίζουν την ενέργεια τόσων σημαντικών ανθρώπων που τους συναποτελούν και χάνουν τον πολύτιμο χρόνο τους για να υπερασπιστούν τον εαυτό τους στις κομματικές ιεραρχίες και την χαμένη κομματική αξιοκρατία.
Γιώργος Αθανασίου Μπάτσαρης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου