Ο κόσμος έχει αλλάξει ανεπιστρεπτί μα η ελληνική αριστερά δεν τον καταλαβαίνει ακόμη

 

Η βορειοαμερικανική αριστερά δείχνει απελευθερωμένη από τις αναγνώσεις του κόσμου by the book...

Τα σημάδια πολλά. Δεκαετίες τώρα. Ο συλλογικός διανοούμενος που υποτίθεται ότι είναι το κάθε αριστερό κόμμα, σιωπά καιρό τώρα απέναντι σε ριζικές αλλαγές που έχουν επισυμβεί στον κόσμο μας.

Στην κλιματική αλλαγή. Στην αρχή έβαζαν και λίγη οικολογία στα προγράμματά τους. Μετά περισσότερη. Μετά ήθελαν και οικολόγους στα ψηφοδέλτια και συμμαχικά σχήματα μαζί τους. Μέχρι εκεί όμως. Ακόμη και σήμερα η κλιματική αλλαγή δεν έχει βρεί ουσιαστική θέση στα αριστερά προγράμματα.

Στην ψηφιακή μετάβαση και την ενημέρωση-πληροφόρηση μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα. Σε εποχή απόλυτου ελέγχου της ενημέρωσης από τα δεξιά-ακροδεξιά καθεστώτα, η αριστερά αφήνει τα λιγοστά ΜΜΕ της να συρρικνώνονται και να σβήνουν. Αντί να αντικαταστήσει με αυτά την άμεση λειτουργία της συμμετοχικής δημοκρατίας που η αναχρονιστική κομματική της λειτουργία εμποδίζει.

Στην οργανωτική της συγκρότηση. Επιμένει σε γραφειοκρατικούς μηχανισμούς, κλειστοφοβικές τοπικές οργανώσεις και παραταξιακή λογική/καταγραφή στα συνδικάτα την ώρα που οι νέοι άνθρωποι επικοινωνούν και ργανώνονται μόνο μέσω ανοιχτών κοινωνικών δικτύων.

Στην σχέση της με τα κινήματα. Αφού ζήτησε το 2019 να της αναθέσουν τα αιτήματά τους και να μην της κάνουν κριτική μέσα στις δυσκολίες των μνημονίων, έχασε δυνάμεις και αυτή και τα κινήματα που έχασαν την αυτονομία τους. Σήμερα απέχει από τα περισσότερα γιατί δεν έχει τρόπους να συνεργαστεί μαζί τους χωρίς να καταπατήσει την αυτονομία τους ή με σεβασμό στις όποιες διαφωνίες μαζί τους.

Στην οικονομία. Η ανάπτυξη στον ολοκληρωτικό καπιταλισμό δεν μπορεί να είναι δίκαιη, αναδιανεμητική, ανακουφιστική για τους πολλούς. Το σύστημα σήμερα τα θέλει όλα και μόνο ιδιωτικά. Δεν μπορεί άλλο η αριστερά να υιοθετεί φρασεολογίες του 60 για δίκαιη μοιρασιά της οικονομικής προόδου ενός τόπου. Δεν υπάρχει αυτό πια. Υπάρχει η πλήρης και ασφυκτική επέκταση των ιδιωτών επενδυτών σε κάθε σφαίρα της ανθρώπινης δραστηριότητας, ακόμα και της πιο προσωπικής και η αφαίμαξη πόρων, εργατικής δύναμης, παραγωγικότητας, ευφυίας, δημιουργικότητας και η απόλυτη εμπορευματοποίηση των πάντων. Είναι εκπληκτικό πως ο συλλογικός διανοούμενος αλλά και σημαίνοντες ατομικοί εργάτες του πνεύματος δεν το αντιλαμβάνονται αυτό. Και μαζί δεν κατανοούν ότι σήμερα η παραμικρή θεσμική αριστερή μεταρρύθμιση λαμβάνει επαναστατικό χαρακτήρα αφού τα όρια του συστήματος πλέον πλησιάζουν το δικαίωμα στην ανάσα μας. Στο να έχουμε ένα κατάλυμα, μια στέγη πάνω από το κεφάλι μας, λίγο προσωπικό χρόνο, λίγη ανέγγιχτη φύση να ανασάνουμε, λίγη ελεύθερη ζωή να ζήσουμε. 

Στην κοινωνική αλλαγή. Καμιά διεργασία σε ικανοποιητικό επίπεδο για μια άλλη οργάνωση της κοινωνίας και μια άλλη οικονομία, συμμετοχική, κοινοτιστική, απομεγενθυτική, βιώσιμη. Στην σημερινή αριστερά δεν τολμούν να βγουν από τα αναλυτικά σχήματα του παρελθόντος. Δεν τολμούν να υιοθετήσουν νέες θεωρίες και κονωνικά πειράματα που βάζουν στην άκρη χρεοκοπημένες έννοιες όπως το ΑΕΠ ή την "ανάπτυξη" και να αντιμετωπίσουν προκλήσεις όπως την αυτάρκεια σε τρόφιμα και νερό, την μη εξάντληση των πόρων, την οργάνωση σε ζωντανές κοινότητες, την επανακατοίκηση της περιφέρειας με λειτουργική αποκέντρωση, την τοπική άμεση δημοκρατία και κοινωνική συνεταιριστική παραγωγή ενέργειας, την στήριξη των μικρών παραγωγών και τεχνικών επιχειρήσεων που συντρίβονται από τα μονοπώλια. 

Ο κόσμος έχει αλλάξει ανεπιστρεπτί - και η πολιτική αριστερά οφείλει να κάνει το big bang και να αλλάξει τα πάντα όχι σε επίπεδο συνθημάτων αλλά σε επίπεδο αναλύσεων, μιας νέας συλλογικότητας και επίμονης δράσης. Ένα πρώτο βήμα θα ήταν η παραδοχή ότι οι γηρασμένοι κομματικοί μηχανισμοί της θα πρέπει να πάρουν και αυτοί την θέση τους στα ιστορικά μουσεία και να μην αποστραγγίζουν την ενέργεια τόσων σημαντικών ανθρώπων που τους συναποτελούν και χάνουν τον πολύτιμο χρόνο τους για να υπερασπιστούν τον εαυτό τους στις κομματικές ιεραρχίες και την χαμένη κομματική αξιοκρατία.

 

Γιώργος Αθανασίου Μπάτσαρης

"Μεταρρύθμιση ή επανάσταση": το δίλημμα που δεν υπάρχει... αλλά ακόμη καταστρέφει την αριστερά

 

Στο κείμενο που ακολουθεί δεν θα κριθεί φυσικά η σχετική εργασία της Ρόζα Λούξεμπουργκ στην τοτινή συγκυρία. Θα κριθεί η πραγματική διάσταση αυτού του λεκτικού κόμπου που λαθροβιεί ακόμη στους αριστερούς κύκλους, διαταρράσσοντας τον λιγοστό ρεαλισμό που τους έχει απομείνει. 

Γιατί καλά αυτό το ερώτημα να βασάνιζε τους αγωνιστές σε προεπαναστατικές εποχές ή τον καιρό της μεγάλης ρήξης στην σοσιαλδημοκρατία μεταξύ δυο ριζικών επιλογών εκείνων της διαχείρισης του καπιταλισμού και εκείνη της ανατροπής του. Αλλά σήμερα; 

Σήμερα που υπάρχουν δεξιά κόμματα που ονομάζονται σοσιαλιστικά και εθνικιστικά που ονομάζονται αριστερά; Σήμερα που τα κομμουνιστικά κόμματα έχουν αφαιρέσει την επανάσταση από τα προγράμματά τους και ζητούν την πλειοφηφία στις εκλογές; Σήμερα που τα φασιστικά κόμματα δηλώνουν αντισυστημικά και η ριζοσπαστική αριστερά ψάχνει τις διαφορές της από την αριστερή σοσιαλδημοκρατία;

Η αριστερά παρόλες τις πολιτικές και γεωπολιτικές/κλιματικές εξελίξεις έχει παραμείνει παραδοσιακή. Και αφόρητα δογματική. Ακόμη ερμηνεύει τις γραφές του Μαρξ και των νεώτερων στοχαστών της χωρίς να παράγει κάτι νέο. ΑΣτο μεταξύ απέτυχε να ανανεωθεί πραγματικά, απέτυχε να γίνει οικολογική, κλιματική, αμεσοδημοκρατική. Έγινε φυσικά μεταρρυθμιστική όταν ανέλαβε κυβερνητικές ή δημοτικές ευθύνες αλλά πάντα ενοχικά, αρνούμενη την ιδιοκτησία των μεταρρυθμίσεών της λες και η βελτίωση της ζωής των ανθρώπων δεν είναι ριζικός της και ταυτοτικός στόχος. Γιατί φαίνεται ότι στο φαντασιακό της ακόμη "προδίδει" τον λαό όταν δεν οργανώνει την επανάσταση και ασχολείται με την καθημερινότητα...

Αυτό είναι και το θέμα του κειμένου αυτού: να αποδείξει ότι σήμερα δεν υπάρχει δίλημμα τέτοιου τύπου ούτε υπήρξε ποτέ, τουλάχιστον από την εμφάνιση του νεοφιλελευθερισμού και μετά. 

Γιατί όσο ο καπιταλισμός γίνεται ολοκληρωτικός, η παραμικρή αντίσταση γίνεται επαναστατική. 

Κάθε μικρή μεταρρύθμιση απαιτεί όλη μας την ενέργεια για να πραγματοποιηθεί αλλά και για να κρατηθεί στη ζωή. 

Ο εκφασισμός της κοινωνίας, η ασφυκτική παρακολούθηση της παραμικρής δραστηριότητάς μας και η χειραγώγιση και εμπορευματοποίηση κάθε πλευράς του ανθρώπινου πολιτισμού από την δικτατορία της εικόνας και του εμπορεύματος, της τυφλής παραγωγής-κατανάλωσης δεν αφήνουν περιθώρια για άλλον επαναστατικό ναρκισσισμό. 

Ό,τι μπορεί να αλλάξει ακόμη διαφορετικά από τον ολοκληρωτικό προγραμματισμό και τα στερεότυπά του που θεωρούνται κανονικότητα, συνιστά μια μικρή επανάσταση. 

Κάθε κοινωνική μεταρρύθμιση συμπυκνώνει συλλογικές επιθυμίες, υλοποιεί βελτιώσεις και δίνε ανάσες ζωής. Κι αποτελεί μια μικρή ή και μεγαλύτερη επανάσταση. 

Επί της ουσίας. 

Γιατί οι λέξεις πλέον χειραγωγούνται από την διαφήμιση και την εξουσία: το παλιό βαφτίζεται νέο και επαναστατικό για να ξαναπουληθεί στην αγορά και στα μυαλά των ανθρώπων. Μεταρρυθμίσεις ονομάζονται τα καταστροφικά μνημόνια, οι αντεργατικοί νόμοι, η αφαίρεση δικαιωμάτων και εισοδημάτων. Οι "μεταρρυθμίσεις" είναι συνήθως αντιμεταρρυθμίσεις, η "πράσινη" ανάπτυξη είναι συνήθως μαύρη, οι εξορύξεις πλέον γίνονται για την σωτηρία του πλανήτη... 

Όταν οι λέξεις δεν έχουν νόημα είναι αυτοκτονικό για την αριστερά να κομματιάζεται από διλήμματα που δεν ...υπάρχουν. 

Μεταξύ λαϊκού μετώπου και ριζοσπαστικης αριστεράς. 

Μεταξύ κυβερνητισμού και αγωνιστικής αντιπολίτευσης. 

Μεταξύ μεταρρυθμίσεων και ανατροπής. 

Λέξεις χωρίς περιεχόμενο διχάζουν τους αγωνιστές και διαλύουν την συλλογική δράση σε καιρούς χαλεπούς και απαιτητικούς για ενωμένη λαϊκή ισχύ στην διεκδίκηση. 

Πρώτη ανάγκη είναι η προοδευτική ενότητα απέναντι στην ενωμένη δεξιά-ακροδεξιά. Πρώτη ανάγκη είναι η εκλογική αποτύπωση της προοδευτικής πλειοψηφίας. Πρώτη ανάγκη είναι η αλλαγή. Όχι τα διχαστικά διλήμματα σαν αυτό που κατέστρεψαν το συνέδριο της Νέας Αριστεράς...

Και είναι ασθένεια μπροστά στην ολοκληρωτική φάση του καπιταλισμού, η πολιτική αριστερά να παραδίδει τα όπλα βυθιζόμενη στην εσωστρέφεια, σε φανταστικές εσωτερικές πολιτικές διαφορές και προσωπικές παρεξηγήσεις. Θυμίζει πλέον τον μεθυσμένο στην ελληνική ταινία που απειλεί τον γείτονά του "δεν θυμάμαι τι μου είπες αλλά θα το πληρώσεις". Η πολιτική αριστερά έχει εγκαταλείψει την κοινωνική αριστερά και κατατρύχεται από εγωιστικές εμμονές ναρκισσιστικής αυτοϊκανοποίησης. 

Δεν είναι δυνατόν στο αποκορύφωμα του νεοδημοκρατικού πλιάτσικου στα σπίτια των ανθρώπων, στο εισόδημα των εργαζομένων, στην δικαιοσύνη, την υγεία, την παιδεία, τη φύση, την γεωργία, την αυτάρκεια και την μικρή παραγωγή, η πολιτική αριστερά να βρίσκεται κομμάτια και αλληλοδιαβαλόμενη. Να μην βλέπει μπροστά της να μην ξεχωρίζει το μείζον και το δευτερεύον.

Και μάλιστα την ώρα που η αριστερή διακυβέρνηση 15-19 βγαίνει καθημερινά όλο και πιο δικαιωμένη από τις εξελίξεις γιατί αποδεικνύεται ότι και έκανε ότι μπορούσε και πέτυχε πολλά σε δυσμενέστατες συνθήκες. 

Θα είναι ιστορική πρωτοτυπία η ελληνική πολιτική αριστερά να παραδώσει με την ανικανότητά της, τρίτη θητεία στην ακροδεξιά στέλνοντας τον κόσμο στην αποχή ή στις ακροδεξιάς ρητορικής εφεδρείες του συστήματος. Θα είναι μεγάλο ατόπημα να μείνει κλεισμένη στα γραφεία της ενώ έξω όσοι ενεργοί πολίτες αφυπνίζονται, αυτοοργανώνονται για να μπορέσουν να κλείσουν νικηφόρα την καταστροφική ακροδεξιά παρένθεση.

*τελικά, μεταρρύθμιση ή επανάσταση Ευκλείδη;

Γιώργος Αθανασίου Μπάτσαρης

** εικόνα ανάρτησης: έργο του εκλιπώντος Στέλιου Φαϊτάκη

Μεταρρύθμιση, νίκη των κινημάτων

από την κίνηση "Μεταρρυθμιστές"

Απότοκο της τριπλής ιστορικής διάσπασης του αριστερού κινήματος ήδη από τον 19ο-αρχές 20ου αιώνα μεταξύ μεταξύ σοσιαλιστών, αναρχικών και κομμουνιστών, η αμφισημία του όρου μεταρρύθμιση σέρνεται ακόμη μέχρι τις ημέρες μας και δημιουργεί σύγχυση ή και δυσφημεί σημαντικούς σημερινούς κοινωνικούς αγώνες και κινήματα ως ενσωματωμένους*, συστημικούς** ή ως αντεπαναστατικές αυταπάτες***. 

Μαζί και με την επιβολή των μνημονίων ως "μεταρρυθμίσεων" από την τρόϊκα και το ΔΝΤ στην ελληνική οικονομία, η λέξη μεταρρύθμιση συκοφαντήθηκε όσο καμία άλλη και ο επάρατος παλιός ρεφορμισμός που καταγγελόταν ως ταξική συνεργασία απέκτησε το νέο του προσωνύμιο... 

Αποτέλεσμα; Επί ανόδου του ΣΥΡΙΖΑ κάθε αριστερίστικη ομαδούλα παουσιαζόταν ως αντισυστημική (χωρίς να κατανοεί καν τι σημαίνει αυτό) κατακεραυνώνοντας την μεταρρυθμιστική αριστερά (που εντέλει ήταν αυτή που κυβέρνησε μεταξύ 2015-2019) ότι έσπερνε αυταπάτες παραμένοντας στην ΕΕ και το ευρώ. Για τους αντισυστημικούς είναι αδιάφορη μια αριστερή μεταρρύθμιση που πχ ανεβάζει το εισόδημα ή ρυθμίζει τις οφειλές, αν δεν καταλήγει στην επανάσταση. Αυτό τους λέει ο κακοχωνεμένος μαρξισμός του κομμουνιστικού δόγματος. 

Έτσι διάβασαν την υπογραφή του τρίτου μνημονίου ως ήττα, κωλοτούμπα και προδοσία και αποχώρησαν από την προοδευτική κυβερνητική διαχείριση μιας χρεοκοπημένης οικονομίας και μιας πτωχευμένης κοινωνίας. Ερμήνευσαν την νίκη στο δημοψήφισμα ως λαϊκή εξέγερση υπέρ της αποχώρησης από την ΕΕ και το ευρώ, ότι και να έλεγε το ψηφοδέλτιο κάτω από το ΝΑΙ και το ΟΧΙ.

Το ζήτημα φυσικά δεν είναι πόσα και τι καταλαβαίνουν οι επαναστάτες χωρίς σχέδιο αλλά η σύγχυση που παραμένει στον προοδευτικό χώρο των αριστερών δημοκρατών σοσιαλιστικής κατεύθυνσης για την σχέση κινημάτων και ΑΛΛΑΓΗΣ. Όλ@ θέλουν την αλλαγή. Πως δουλεύει όμως μια "αλλαγή";

Αλλαγή τα χρόνια του ΠΑΣΟΚ σήμαινε συγκεκριμένες μεταρρυθμίσεις δλδ αιτήματα του κόσμου που γινόντουσαν νόμοι του κράτους. Η αριστερά της εποχής ζητούσε διεύρυνση των μεταρρυθμίσεων και υποστήριζε την εφαρμογή τους.  Μετά την ιδεολογικοπολιτική παρακμή του ΠΑΣΟΚ και μια σύντομη και καταστροφική ως προς το δημόσιο χρέος, παρένθεση της καραμανλικής δεξιάς, την σκυτάλη της αλλαγής πήρε η αριστερά. Ριζοσπαστική στην θεωρία αλλά μεταρρυθμιστική στην πράξη (διακυβέρνηση). 

Ήταν αυτό ιδεολογικοπολιτική παρακμή ή συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης όπως υποτίθεται ότι κάνουν στην αριστερά; Το δεύτερο φυσικά όσο κι αν οι δογματικοί της αριστεράς δεν κατανοούν παρά ως προδοσία του σχεδόν θρησκευτικού δόγματος, κάθε βιώσιμη προσαρμογή της αριστερής πολιτικής στις ανάγκες επιβίωσης και ευημερίας του λαού.

Αλλαγή σημαίνει μεταρρύθμιση. 

Μεταρρύθμιση χωρίς πρόσημο και ακριβείς προσδιορισμούς όπως και η αλλαγή η οποία ποτέ δεν χρειάστηκε νοηματοδότηση ούτε κατηγορήθηκε για συστημικός όρος ή καταστροφική αυταπάτη. Ίσως γιατί ο "εφευρέτης" του όρου, Ανδρέας Παπανδρέου, καταλάβαινε καλύτερα από τους τότε θεωρητικούς του σοσιαλισμού την ανάγκη και τους πόθους του λαού. Ακόμη και σήμερα η αλλαγή παραμένει σαφέστατη μέσα στη ασάφειά της. Στον τόπο μας τουλάχιστον. 

Όλα τα κινήματα στοχεύουν σε αλλαγές. 

Κι όλες μαζί αυτές οι αλλαγές ενσωματώνονται σε μια μεγάλη εκλογική πολιτική αλλαγή. Κι είναι κρίμα η αριστερά να διασπάται συνεχώς λόγω διαφορετικών ερμηνειών κάθε προοδευτικής μεταρρύθμισης με όρους συστημισμού και αντισυστημισμού που μόνο στο φαντασιακό τους συνδέονται με την πραγματικότητα.

Μια προοδευτική μεταρρύθμιση φέρνει οφέλη στην πλειοψηφία.  

Αλλιώς δεν είναι αλλαγή, δεν είναι μεταρρύθμιση. Δεν κρίνεται από τον αν δίνει "επαναστατική" προοπτική. Πάει ως εκεί που μπορεί σήμερα να πάει. Αν έχει πλειοψηφική υποστήριξη η διεύρυνσή της, θα πάει παραπέρα - αν είναι ανεπαρκής θα δημιουργήσει νέα κινηματική ένταση. Αν πάλι για την ικανοποίησή της απαιτηθεί η αλλαγή του οικονομικού συστήματος, θα γίνει επαναστατική. Έτσι ανακαλύπτει ένα παλλαϊκό κίνημα τα όρια του συστήματος: όχι μέσω προπαγάνδας κάποιων καθοδηγητών αλλά επειδή αυτό που έχει ριζική ανάγκη δεν μπορεί να ικανοποιηθεί χωρίς πχ να μπουν ανώτατα όρια στο εισόδημα, απόλυτη προστασία του περιβάλλοντος ή κατάτμηση του εκλογικού σώματος σε κοινότητες και αντικατάσταση του κράτους από κοινοτική ομοσπονδία. Η μετατροπή της μεταρρύθμισης σε επανάσταση γίνεται από αδήριτη και κατεπείγουσα ανάγκη όχι λόγω θεωρητικού οράματος. Το τελευταίο αν επιτυγχάνεται κάποτε, επιτυγχάνεται μόνο μέσα από τον συγκεντρωτισμό και την στρατιωτική πειθαρχία ενός κομμουνιστικού κόμματος που αξιοποιεί τα κινήματα με την ιδιοφυία ενός Λένιν. Μόνο που ο συγκεντρωτισμός και η πειθαρχία ενός μικρού τμήματος της κοινωνίας επαναφέρει τον συγκεντρωτισμό και την πειθαρχία ενός κράτους δλδ του κόμματος επί της κοινωνίας.

Συμπερασματικά, αυτό που χρειάζονται οι ενεργοί πολίτες και τα λαϊκά κινήματα, τοπικά ή πανεθνικά είναι αλλαγές στο θεσμικό πλαίσο και τους νόμους που να αντανακλούν τις ανάγκες τους και να περιορίζουν την απληστία των παραβατικών λόμπι του βαθέως κράτους και της αχαλίνωτης κερδοφορίας των ημετέρων σε μια καοποιημένη δημοκρατία. 

Χρειάζονται αλλαγές. Μεταρρυθμίσεις. Ανάσες και μέτρα λαϊκής ευημερίας και δικαιοσύνης.

Και η αριστερά χρειάζεται να περιγράψει αυτές τις μεταρρυθμίσεις. Να γίνει μεταρρυθμιστική αριστερά. Και οι αριστεροί, μεταρρυθμιστές! Όπως είναι γνωστοί σε όλον τον κόσμο, ειδκά απέναντι σε αυταρχικά καθεστώτα.

Επίσης η αριστερά οφείλει να διαφυλάξει την αυτονομία των κινημάτων, απέχοντας από ενέργειες κομματικού ελέγχου τους. Γιατί αν συρρικνωθούν τα κινήματα, όπως έγινε την περίοδο διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ αναμένοντας τους υπουργούς να λύσουν τα προβλήματα, δεν θα υπάρχει ούτε συνέχεια ούτε προωθητική δύναμη για την συνέχεια των μεταρρυθμίσεων χωρίς πλειοψηφική λαϊκή υποστήριξη και θα χαθούν σύντομα όσα κατακτήθηκαν. 

Και τα κινήματα, οφείλουν να υποστηρίξουν κριτκά τις μεταρρυθμίσεις απέχοντας από εν λευκώ αναθέσεις μέσω της ψήφου σε κυβερνήσεις και κόμματα. Να συνεχίσουν μάλιστα ακόμη πιο μαχητικά τις διεκδικήσεις τους στο πιο θετικό κυβερνητικό περιβάλλον "αρπάζοντας" την ευκαιρία για την ικανοποίησή τους.

Γιώργος Αθανασίου Μπάτσαρης

Σημειώσεις

*τον όρο "ενσωμάτωση" διατράνωσε ταυτοτικά η διάσπαση του Ρήγα, Β΄Πανελλαδική

**τον όρο "συστημικός" εξεχείλωσαν οι νεοκομσομόλοι του προκυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ μέχρι και το δημοψήφισμα, απευθυνόμενοι προς δικαίους και αδίκους συλλήβδην

*** τον όρο "αντεπαναστατικές αυταπάτες" κατέχει επάξια το ΚΚΕ απευθύνοντάς τον από τον καιρό του ΚΚΕεσ προς κάθε κυβερνητική/κυβερνώσα αριστερά

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ: Ρωτήσαμε την τεχνητή νοημοσύνη για το θέμα της ανάρτησης και να τι μας απάντησε:

"Η Μεταρρύθμιση ως Νίκη των Κινημάτων

Η άποψη ότι η μεταρρύθμιση αποτελεί νίκη των κινημάτων είναι θεμελιώδης στη μελέτη της κοινωνικής αλλαγής, καθώς τα κοινωνικά κινήματα συχνά λειτουργούν ως ο καταλύτης που μετατρέπει αθέατες κοινωνικές συνθήκες σε ορατές αδικίες, πιέζοντας για νομοθετικές αλλαγές. Ιστορικά, πολλές μεταρρυθμίσεις –από το εργατικό δίκαιο μέχρι τα δικαιώματα των γυναικών και την προστασία του περιβάλλοντος– προέκυψαν από τη συλλογική δράση και τις διεκδικήσεις των κινημάτων.
Τα κινήματα δεν περιμένουν την αλλαγή, αλλά τη δημιουργούν. Μέσω διαδηλώσεων, λόμπι και δημόσιου διαλόγου, αναγκάζουν την πολιτική ηγεσία να ασχοληθεί με ζητήματα που διαφορετικά θα αγνοούνταν.
Μια "νίκη" σημαίνει ότι τα αιτήματα του κινήματος ενσωματώνονται στο νομικό ή κοινωνικό σύστημα (π.χ. δικαίωμα ψήφου, 8ωρο, ισότητα).
Το κίνημα κατά της δουλείας, το εργατικό κίνημα και τα κινήματα για τα ανθρώπινα δικαιώματα (π.χ. Civil Rights Movement στις ΗΠΑ) κατάφεραν να επιβάλλουν ριζικές αλλαγές στο νομοθετικό πλαίσιο.

Κινήματα και Μεταρρυθμίσεις

Ωστόσο, η σχέση αυτή δεν είναι πάντα ευθύγραμμη:Μερικές φορές, μια μεταρρύθμιση που φαίνεται ως νίκη μπορεί να οδηγήσει σε μελλοντικές ανατροπές ή να αποδυναμώσει το κίνημα, καθώς ικανοποιούνται κάποια αιτήματα και οι συμμετέχοντες αποσύρονται.
Στη μαρξιστική παράδοση, η μεταρρύθμιση συχνά ερμηνεύεται ως στιγμιότυπο της ταξικής σύγκρουσης, όπου η συλλογική δράση αποφέρει αλλαγές εντός του υπάρχοντος συστήματος.
Για τον νεοφιλελευθερισμό, ο όρος "μεταρρύθμιση" χρησιμοποιείται για να περιγράψει μέτρα που βελτιώνουν την παραγωγικότητα, τα οποία κατά κανόνα αντιστρέφουν το περιεχόμενο προηγούμενων κοινωνικών κατακτήσεων.

Συμπερασματικά, η μεταρρύθμιση είναι πράγματι νίκη των κινημάτων όταν η συλλογική δράση καταφέρνει να ενσωματώσει τις αξίες της στην κρατική πολιτική. Είναι το αποτέλεσμα μιας διαδικασίας όπου τα κινήματα αποκτούν δύναμη, αμφισβητούν κατεστημένες δομές και επιβάλλουν αλλαγές προς την κατεύθυνση της κοινωνικής δικαιοσύνης. "

Εικόνα ανάρτησης: γελοιογραφία με τίτλο «Η Επίθεση των Μεταρρυθμιστών στο Παλιό Σάπιο Δέντρο». Η γελοιογραφία έδειχνε αγωνιστές υπέρ του Μεταρρυθμιστικού Νόμου του 1832, με σκοπό την εξάλειψη της πολιτικής διαφθοράς.